Ana səhifə » Persona » Müsahibə » CƏNNƏT SƏLİMOVA: “Kamera teatrı mənim evim idi…”

Son yazılar

Müsahibə
May 10, 2019

“Bermud üçbucağı”nda – Gülşad Baxşıyeva

Afişa
İyun 13, 2019

Paytaxt teatrlarının həftəlik repertuarı (13 iyun – 20 iyun)

Müsahibə
İyun 13, 2019

Dağlar Yusif – “dOM” Teatrından reportaj: ”Bu şəxsən mənimçün təzə deyil”

Xəbər
İyun 13, 2019

Bəsti Cəfərova – 60 yaş

Xəbər
İyun 13, 2019

“Leyli və Məcnun” operasının növbəti tamaşası keçiriləcək

Xəbər
İyun 12, 2019

Dərbənddə “Nəsimi ili-Nəsimi dili” tamaşası təqdim olunub

Xəbər
İyun 12, 2019

Azərbaycanlı rejissor dünyaya səs salan layihəyə imza atdı

Xəbər
İyun 11, 2019

Akademik Musiqili Teatrda ənənəvi mükafatlandırma olacaq

Xəbər
İyun 10, 2019

“Kubinka” tamaşasının premyerası baş tutacaq

Xəbər
İyun 9, 2019

Rus Dram Teatrı “Tənhalığın komediyası”nı təqdim edib

Xəbər
İyun 8, 2019

“dOM” Teatrı “Tuğanlıq” festivalında mükafat qazanıb

Persona
İyun 7, 2019

Aydın Talıbzadə – “SFİNKS VƏ KONTRABAS”

Xəbər
İyun 7, 2019

Nəsimiyə həsr olunmuş tamaşa Dərbənd qalasında

Xəbər
İyun 7, 2019

Teatrlarda PR işinin təşkili mövzusunda dəyirmi masa keçirilib

Xəbər
İyun 7, 2019

“Qızıl balıq” tamaşasının premyerası oldu

Xəbər
İyun 7, 2019

“Sonuncu”nun kinoversiyası çəkilir

Xəbər
İyun 7, 2019

Lənkəranda keçirilən Beynəlxalq Teatr Festivalı başa çatıb

Mövqe
İyun 6, 2019

Bayram kimi festival

Xəbər
İyun 5, 2019

YUĞ Dövlət Teatrı bu gün “Novruz” Festivalında çıxış edəcək

Xəbər
İyun 5, 2019

Uşaqların üzünü güldürən festival

Xəbər
İyun 5, 2019

Serbiya, Özbəkistan və Azərbaycan opera ulduzları birgə çıxış edəcəklər

Xəbər
İyun 2, 2019

I Lənkəran Beynəlxalq Teatr Festivalı ikinci gününü başa vurdu

Xəbər
İyun 2, 2019

Lənkəran Teatr Festivalının birinci günü başa çatdı

Mövqe
May 30, 2019

Aynurə Mustafayeva – Niyə biz yaxşı dram yarada bilmirik?!

Xəbər
May 30, 2019

LƏNKƏRANDA I BEYNƏLXALQ TEATR FESTİVALI KEÇİRİLƏCƏK

Müsahibə
May 30, 2019

Naibə Allahverdiyeva: “Bu sənətin nümayəndəsi olduğum üçün utanıram”

Xəbər
May 29, 2019

I Lənkəran Beynəlxalq Teatr Festivalı keçiriləcək

Persona
May 29, 2019

Aygün Aslanlı – Sükutunu pozmayan İNSAN…

Xəbər
May 28, 2019

Akademik Musiqili Teatrı işə qəbul elan edir (R)

Xəbər
May 27, 2019

“Boy çiçəyi” tamaşası İlyas Əfəndiyevin 105 illik yubileyinə həsr olunub 

Xəbər
May 26, 2019

Səhnə “Bizim Don Kixot”undur

CƏNNƏT SƏLİMOVA: “Kamera teatrı mənim evim idi…”

Saytımızın ilk müsahibi Azərbaycan rejissurasının sonuncu magikanlarından olan Xalq artisti, Prezident təqaüdçüsü Cənnət Səlimovadır. Hədsiz dərəcədə həssas, mehriban insan, tələbələrini övladı kimi sevən Cənnət xanım Səlimova bu gün də yaratmaqdan, bir-birindən dəyərli tamaşaları ilə Azərbaycan teatrına xidmət etməkdən usanmır.

Cənnət xanım, böyük həyat və yaradıcılıq yolu keçmisiniz, bu gün Azərbaycan teatrının ən tanınmış nümayəndələrindənsiniz… Sizin üçün Cənnət Səlimova kimdir?

-Mənim üçün Cənnət Səlimova rejissor və pedaqoqdur.

-Qadın rejissor olmaq nə qədər çətindir?

-Bilirsiniz, fərqi yoxdur. Bizim işimiz fiziki iş deyil, ona görə, sadəcə, istedad və aktyorlarla işləmək üçün düşüncə lazımdır. Rejissor mütləq kişi olmalıdır düşüncəsi yanlışdır. Kişilər çətin, fiziki işlərdə lazım olur. Rejissura üçünsə, ümumiyyətlə, intelektual səviyyə və yaradıcı potensial lazımdır. Məsələn, biz kimyaçı, yaxud fizik qadın görəndə təəccüblənmirik ki?! Eləcə də bizim peşəmizdə.

-Rus Dram Teatrı və Musiqili Komediya Teatrında baş rejissor kimi fəaliyyət göstərmisiniz, amma bu teatrlarda çox qərar tutmamısız?

– Vəzifə daimi anlayış deyil. Vəzifə, sadəcə vəzifədir. Amma mənim rejissor fəaliyyətim elədir ki, inanın, həyatımda elə bir gün olmayıb, mən sənətimlə məşğul olmayım, rejissor olmayım. Və bu, vəzifədən asılı olan bir şey deyil.

-Siz Azərbaycan teatrında fərqli bir estetikaya malik Kamera teatrını yaratdınız. Sonda isə onu Gənc Tamaşaçılar Teatrına birləşdirdilər. Necə oldu buna razılaşdınız? İndi o teatr üçün darıxırsınızmı?

-Çox darıxıram, ancaq darıxıram demək, çox yüngül bir sözdür. Çox incidir məni, yadıma düşəndə ürəyim ağrıyır (kövrəlir)… Çünki Kamera teatrı mənim evim idi, sevimli işim, məkanım idi. Mənim teatr haqqında düşüncələrim, teatr anlayışım – hər bir şey məhz Kamera teatrında ehtiva olunmuşdu. Bura mənim repertuar, aktyor məktəbi, mühit anlayışım daxildir. Və mənimçün deyə bilməyəcəyim qədər ağır itkidir. O ki, qaldı onların birləşməsinə, bizim başqa çıxış yolumuz yox idi. Biz Şəhriyar adına klubda fəaliyyət göstərirdik, oranı isə KQB-yə (MTN-ə-red.) verdilər. Və beləliklə, biz havada qaldıq, daha doğrusu, bizi küçəyə atdılar. Bina yox, heç nə yox, nə edə bilərdik. Mən məcbur idim uşaqlarımı götürüb oradan çıxam.

-Bir neçə il öncə Gənc Tamaşaçılar Teatrının bəzi aktyorları müsahibələrində sizdən narazılıqlar etmişdilər. İndi vəziyyət necədir, yenə narazılıq olurmu?

-Aktyorlar müxtəlif olur, deyə bilmərəm hamısı eynidir. Necə ki, bütün başqa kollektivlərdə, bizdə də elə. Özünüz də bilirsiniz, hələ elə bir kollektiv yoxdur ki, orada söz-söhbət, problem olmasın. Mümkün deyil ki, hamı bir-biriylə razılaşsın. Bu həmişə olub, olacaq da.

-Ümumiyyətlə, tənqidə və tənqidçilərə münasibətiniz necədir? İndiyədək tamaşalarınız haqqında tənqidçilərin dediyi fikirlərin bir rejissor kimi sizə faydası olubmu, yaxud əksinə?

-Bilirsiniz, açıq danışacam. Bizə elə bir tənqid lazımdır ki, o bizə kömək etsin. Sadəcə gəlib, bu yaxşıdır, bu pis, yaxud da bu məğlubiyyətdir, bu qalibiyyət deməklə təndiq olmur. Mənə elə bir tənqid lazımdır ki, mən o fikirləri təhlil edə və onlarla razılaşa bilim. Ümid edirəm ki, haçansa belə bir tənqid yaranacaq (gülür).

-Niyə çox vaxt tamaşalarınızda eyni aktyor heyəti olur?

-Çünki onlar mənim tələbələrimdirlər. Bizim aramızda ümimi bir dil var. Mənə uzun-uzadı nə isə izah etməyə ehtiyac qalmır. Adi sözdən başa düşürlər nə demək istədiyimi. Mən onlara alışmışam, onlarla çox rahatdır və onlar mənim övladlarımdırlar. Düzünə qalsa, axı, elə çox da qalmayıblar, cəmi beş-altı nəfər. Və mənim borcumdur ki, onların yaradıcılıq inkişafı haqqında düşünüm, qayğılarına qalım və bunu edirəm də.  Amma bu, o demək deyil ki, başqaları ilə işləmirəm, xeyr. Lazım gələndə başqa aktyor heyəti ilə də böyük məmnuniyyətlə işləyirəm.

-Yaradıcılığınız göstərir ki, siz daha çox klassik dramaturgiyaya üstünlük verirsiniz, bunun səbəbi nədir?

-Klassik dramaturgiya dedikdə, mən H.Cavid, M.F.Axundzadə, C.Cabbarlı, U.Şekspir, K.Haldonini nəzərdə tuturam. Çünki onlar əsərlərində ortaya elə suallar qoyurlar ki, hər dövr üçün aktualdır. Bunlar daimi mövzulardır – insanın mənəvi həyatı, onun cəmiyyətə münasibəti, həyat və ölüm nədir, sevgi nədir?! Və bu müəlliflər belə sualları ən yüksək sənətkarlıq səviyyəsinə yüksəldirlər. Lakin sizə etiraf etməliyəm ki, müasir dramaturgiyaya da maraq göstərirəm. Mənim üçün İlqar Fəhminin yaradıcılığı böyük kəşf idi. Həddindən artıq istedadlı dramaturqdur. Bu insan hətta dünya səviyyəsindədir. Onun “Son reportaj”, “Beş miniatür” adlı pyesləri var. Çox maraqlı pyeslərdir. Ən maraqlısı odur ki, İlqarı komediya, gülməli nəsnələr deyil, məhz insanın mənəvi problemləri maraqlandırır. Həyatın qiyməti nədədir – bu sual onun pyeslərinin əsasını təşkil edir.

-F.Dürrenmantın “Fiziklər” əsəri əsasında “Dəlixanada qətl” tamaşasının məşqlərinə başlamısınız. Və bu tamaşanı dahi alim, həm də sizin qohumunuz olan Lütfi Zadəyə həsr etmisiniz. O, sizin yaddaşınızda necə bir insan kimi qalıb?

-Lütfi Zadənin elmi kəşfləri insanlara yaşamağa kömək edir. Onun elə bir dərrakəsi var idi ki, istəsəydi, insanları məhv etmək üçün ixtiralar edərdi, lakin etmədi. Lütfi Zadə, sadəcə, insanlara yaxşılıq etmək istəyirdi. Bu tamaşanı da ona görə Lütfi Zadəyə həsr etmişəm. Burada alimlər özlərini dəlixanaya qapadırlar ki, onların atom kəşfləri pis insanların əlinə keçib kütləni məhv etmək üçün istifadə olunmasın.

Bu yaxınlarda professor Aydın Dadaşovun vəfatının ildönümü oldu. Haqqınızda kitab da yazıb, birlikdə səfərlərdə də olmusunuz… Onun haqda nə deyərdiniz?

-Mən Aydın Dadaşovu çox sevirdim. Biz onunla dost idik. Aydın elə bir insan idi ki, tənqidə adi baxmırdı. O, məni həmişə tərifləmirdi, bəzən elə tənqid deyirdi ki, mən ondan nəticə çıxarım. Onun nəyisə tənqid etməsi təhqir deyildi, alçaltmaq deyildi, saf niyyətli, obyektiv tənqid idi. Aydının vəfatı mənim üçün böyük itkidir.

-Teatr tamaşalarından əlavə dövlət tədbirlərinə də quruluşlar verirsiniz. Buna nə qədər yaradıcı iş kimi baxırsınız?

-Belə hesab edirəm ki, rejissor sənətində hər şeyi etməyi bacarmalısan. Opera qoymalısan, opera qoyacam, sirk hazırlamalısan, sirk hazırlayacam, yox əgər kütləvi tədbir qurmaq lazımdır, onu da edəcəm. Bu rejissorun vəzifəsidir. Mən bayramlar hazırlamağı, insanları, sözün əsl mənasında, sevindirməyi çox sevirəm.

– Ölkəmizdə bugünkü teatr prosesini necə qiymətləndirirsiniz?

-Mühakimə etmək mənə çətindir. Teatrda çalışan bütün həmkarlarıma böyük hörmətlə yanaşıram. Bilirəm, dünyada elə bir rejissor tapılmaz ki, yaratdıqlarının pis olmasını istəsin. Hamı çalışır ki, hər şey yaxşı olsun, amma yaxşıdırmı, bunu yalnız Tanrı deyə bilər. Lakin mən belə hesab edirəm ki, biz dünya teatr prosesindən geri qalırıq.

    

– Siz həm də pedoqoqsunuz. İndiki tələbələrinizdən gələcəkdə parlaq sənətkar kimi gördüyünüz kimsə varmı?

-Var. Hazırda elə bilin ki, nənəyəm. Mənimçün bu dəqiqə ən böyük xoşbəxtlik odur ki, tələbəm Nofəl (Nofel Vəliyev – red.) həddindən artıq istedadlı kurs yetişdirib. Həmin tələbələrlə elə maraqlı tamaşalar hazırlayıb ki, mən böyük zövq aldım. İstər “Hekayəti Müsyö Jordan-həkimi nəbatət və Dərviş Məstəli şah”, “Romeo və Cülyetta”, istərsə də “Ezop”. Hazırda isə “Hamlet” üzərində işləyirlər. Və mən bilirəm, inanıram ki, bu da layiqli bir tamaşa olacaq. İstedadlı rejissor yetişdirmək hədsiz dərəcədə çətindir, ələlxüsus da dörd il müddətinə. Biz, sadəcə, onlara bu müddət ərzində kömək edə, qabağa itələyə bilərək. Sonra isə dəstək olmaq lazımdır, necə ki, mən öz tələbələrimə dəstəyəm, daima məsləhətlər verirəm, elə də olmalıdır. Biz onların valideyniyik.

-Səmimi söhbət üçün təşəkkür edirik Cənnət xanım.

-Mən təşəkkür edirəm, çox xoş oldu.

Oxşar yazılar

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir