Ana səhifə » Kino » Seymur Elsevər – Yusif Vəliyev: Hacı Qəmbər, Lenin, Ovod və başqaları…

Son yazılar

Müsahibə
İyun 18, 2019

“Bermud üçbucağı”nda – Qabil Quliyev

Xəbər
Avqust 21, 2019

Akademik Musiqili Teatrın aktyoru Məhərrəm Qurbanov vəfat edib

Xəbər
Avqust 20, 2019

Şövqi Hüseynov: “Belə mötəbər festivalda tamaşaçıların rəğbətini qazanmaq ən böyük mükafatdır”

Xəbər
Avqust 20, 2019

Lənkəran teatrı xarici səfərdən qayıdıb

Müsahibə
Avqust 12, 2019

Şarud Mehdiyeva: “O obraz həyatım boyu məni həyəcanlandırıb”

Müsahibə
Avqust 10, 2019

Taleyini dəyişmək şansından yararlanmayan Məcnun

Xəbər
Avqust 9, 2019

“İftixar Piriyevin vəzifəsindən uzaqlaşdırılıb, cəzalandırılmasını istəyirəm”

Mövqe
Avqust 9, 2019

Samirə Behbudqızı – I Lənkəran Beynəlxalq Teatr Festivalı

Sirk
Avqust 6, 2019

Rəcəb Məmmədov – Sirk sənətimizin yubilyar veteranı

Xəbər
Avqust 1, 2019

Teatrşünas Kəmalə Cəfərzadə vəfat edib

Xəbər
İyul 31, 2019

Prezident kino xadimlərini təltif etdi

Mövqe
İyul 25, 2019

Samirə Behbudqızı – “Boş məkanın dolğunluğu”na varaq

Xəbər
İyul 24, 2019

Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrının 100 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında sərəncam

Xəbər
İyul 23, 2019

Boris Şukin adına Teatr İnstitutunun Azərbaycan studiyasının tələbələri ilə görüş

Xəbər
İyul 20, 2019

Şair, dramaturq Kəmalə Ağayeva vəfat edib

Xəbər
İyul 18, 2019

Dramaturq Tüncer Cücenoğlu vəfat etdi

Xəbər
İyul 17, 2019

“Stanislavskinin Elektroteatrı” ilk dəfə Bakıda

Mövqe
İyul 17, 2019

Könül Əliyeva-Cəfərova – KƏDƏRLİ KLOUN haqqında şən elegiya

Xəbər
İyul 16, 2019

Xəyalə Rəis – Teatrlarımızın ən çalışqan mətbuat katibi kimdir?

Müsahibə
İyul 16, 2019

Mikayıl Mikayılov: “Azərbaycan Teatrının tarixində müəyyən işlər etməyin vaxtı çatıb”

Xəbər
İyul 15, 2019

Bakı Uşaq Teatrı iki tamaşa ilə çıxış edəcək

Xəbər
İyul 15, 2019

Lənkəran Dövlət Dram Teatrı İranda keçirilən Milli Teatr Festivalının diplomuna layiq görülüb

Müsahibə
İyul 11, 2019

Şekspirin mənfi obrazlarından niyə bezmirik?

Xəbər
İyul 11, 2019

Akademik Musiqili Teatr mövsümə “O olmasın, bu olsun”la yekun vuracaq

Xəbər
İyul 11, 2019

Gənc Tamaşaçılar Teatrı mövsümü “Müharibə” tamaşası ilə bağladı

Xəbər
İyul 11, 2019

Kukla Teatrı mövsümü başa vurur

Xəbər
İyul 9, 2019

ƏSA Teatrı mövsümü anşlaqla başa vurdu

Müsahibə
İyul 7, 2019

Bolqar rejissor Qarabağ barədə pyes yazır

Mövqe
İyul 6, 2019

İSRAFİL İSRAFİLOV – SƏN KİMSƏN, HAMLET?

Xəbər
İyul 6, 2019

Bakı Uşaq Teatrı Türkiyədə təcrübəsini öyrədir

Xəbər
İyul 5, 2019

Prezident daha bir xalq artistinə ev bağışladı

Seymur Elsevər – Yusif Vəliyev: Hacı Qəmbər, Lenin, Ovod və başqaları…

Elə sənətkarlar var kі, teatr qazandığı uğurlara, yaradıcılıq sіmasını müəyyənləşdіrməyə görə onlara borcludur. Yusіf Vəlіyev  (22 mart 1917-18 mart 1980) Azərbaycan Dövlət Gənc Tamaşaçılar Teatrının (ADGTT) tarіхіnə belə bіr sənətkar kіmі düşüb. Amma yoх, o, təkcə bіr teatrın deyіl, bütöv Azərbaycan teatrının tarіхіnə səhіfə yazıb. Ənənəvі realіst teatr məktəbіnə mənsub yüksək teхnіkalı, parlaq təхəyyüllü, klassіk, akademіk teatr elementlərіnі özündə cəmləşdіrən іstedadlı aktyor olaraq. Görkəmli sənətkar, xalq artisti Yusif Vəliyevin yaradıcılığından danışanda bir sıra məqamları ayrıca qeyd etmək lazım gəlir. Aktyorun hüdudsuz oyun manerası, genіş səs dіapazonu, yüksək іfaçılıq məharətі müхtəlіf хarakterlі obrazları – facіə, dram və komedіya qəhrəmanlarını eynі ustalıqla yaratmağa іmkan verіrdі. Onun yaradıcılıq qalereyası olduqca zəngindir.

Hələ tələbəlik illərində indiki Milli Dram Teatrın tamaşalarında sözsüz rollarla kütləvi səhnələrə çıxıb. Eyni zamanda Yəhudi Dövlət Dram Teatrında işləyib. Dili bilməyə-bilməyə sözləri əzbərləyərək bir neçə rol oynayıb. Texnikumu bitirəndə yenicə açılan Mirzə Ələkbər Sabir adına Nuxa (indiki Şəki – S.V.) Dövlət Dram Teatrına işləməyə göndərilib.

Teatr bağlananadək, yəni 1949-cu ilədək burada aktyorluq edən Yusif Vəliyev oranın ən öncül sənətkarlarından biri olub. Bunu ifa etdiyi rolların siyahısı da açıq-aydın göstərir. Nəcəf bəy Vəzirovun “Hacı Qəmbər” (Əşrəf bəy), Mirzə Fətəli Axundzadənin “Hacı Qara” (Hacı Qara), “Molla İbrahimxəlil kimyagər” (İbrahimxəlil), Sabit Rəhmanın “Toy” (Surxay), “Xoşbəxtlər” (Sadıq) komediyalarının, Cəfər Cabbarlının “Almaz” (Şərif), “1905-ci ildə” (General-qubernator), “Aydın” (Aydın), “Oqtay Eloğlu” (Oqtay), “Od gəlini” (Elxan), “Sevil” (Balaş), “Solğun çiçəklər” (Bəhram) dramlarının, Georgi Mdivaninin “Vətən namusu” tərcüməsinin (Nadir), Səməd Vurğunun “Vaqif” (Vaqif), Mirzə İbrahimovun “Həyat” (Süleyman), Vilyam Şekspirin “Otello” (Yaqo), Əbdürrəhim bəy Haqverdiyevin “Bəxtsiz cavan” (Fərhad), Nəcəf bəy Vəzirovun “Müsibəti-Fəxrəddin” (Fəxrəddin) faciələrinin tamaşalarında xaraktercə fərqli rollar oynayıb. O, Şəki teatrının səhnəsində dram tamaşaları ilə yanaşı, opera və operettalarda çıxış edib. Üzeyir bəy Hacıbəylinin “Leyli və Məcnun” operasında İbn Səlam, “Arşın mal alan”, “O olmasın, bu olsun”, “Ər və arvad” operettalarında Vəli, Həsən bəy və Həsənqulu bəy, Mərcan bəy, Ağası Məşədibəyovun “Toy kimindir?” (librettosu Məhərrəm Əlizadənindir) musiqili komediyasında Qoşun rollarının ifası buna misaldır.

Aktyorun həmin illərdəki uğurlu fəaliyyətini vaxtaşırı mətbuatda çıxan yazılar əks etdirir: “Əsərdə hər şeydən qabaq nəzər-diqqəti özünə cəlb edən xalqımızın alovlu vətənpərvəri Alxasbəy Xıdırbəyovun surətidir. Talantlı artist Yusif Vəliyev bu rolu istənilən qədər canlı, real və böyük ustalıqla ifa edir. O, öz rolunun daxili aləmini, onun faciəsini, ürək çırpıntılarını bizim arzularımıza müvafiq şəkildə nümayiş etdirir. Yusif Vəliyev yoldaş bu rolu çox bacarıqla ifa edir” (6).

1949-cu ilin yazında Bakıya gələn Yusif Vəliyev çox az müddət Rus Dram Teatrında aktyorluq edib. Ancaq əsas yaradıcılığı 1949-cu ilin axırlarından ömrünün sonunadək Gənc Tamaşaçılar Teatrı ilə bağlı olub. Burada bir-birindən fərqlənən, estetik baxımdan cazibəli, sənətkarlıq cəhətdən kamil fəlsəfi-psixoloji, dramatik, romantik, faciə və həm realist, həm satirik, həm də qroteskii komediya rollarını məharətlə ifa edib (1).

Hacı Nuru və Molla İbrahimxəlil (“Molla İbrahimxəlil kimyagər”, Mirzə Fətəli Axundzadə), Qarakişi və Vəzir (“Aqil və Sərvinaz”, Əyyub Abbasov), Aslan və Polkovnik Polad (“İki həyat”, Rauf İsmayılov), Məlik Məmməd (“Məlik Məmməd”, Əyyub Abbasov), General Leyk (“Əlvida, Hindistan!”, Qeybulla Rəsulov), Ataman, Xeyrulla Şalıbudaqov (“Anacan” və “Qonşular”, Yusif Əzimzadə), Xətib (“Rübailər aləmində”, Məmmədhüseyn Təhmasib), Almurad baba (“Şəhərli oğlan”, Qeybulla Rəsulov), Oruc (“Sevinc”, Əyyub Abbasov), Hümmətyar (“Gülşən”, Əli Vəliyevin romanı üzrə səhnələşdirəni Ağəli Dadaşov), Trofim Morozov (“Pavlik Morozov”, Valeri Qubarev), İmamyar (“Yaşar”, Cəfər Cabbarlı), Mirzə Ələkbər Sabir (“Sirli şəhər”, Mehdi Hüseynin “Komissar” romanı əsasında səhnələşdirəni Ağəli Dadaşov), Doktor Vahid (“Son məktub”, Rauf İsmayılov), Anuçkin (“Evlənmə”, Nikolay Qoqol), Hatəmxan ağa, Frans Fok (“Müsyö Jordan və dərviş Məstəli şah” və “Xırs quldurbasan”, Mirzə Fətəli Axundzadə), Kral (“Qarlar Kraliçası”, Yevgeni Şvarts), Harun ər Rəşid (“Bir saatlıq xəlifə”, Abdulla Şaiq), Ovod (“Ovod”, Etil Voyniç), Lorenso (“Romeo və Cülyetta”, Vilyam Şekspir), Hacı Səməd ağa (“Bəxtsiz cavan”, Əbdürrəhim bəy Haqverdiyev), Gəray bəy (“Komsomol poeması”, İsgəndər Coşqun), Səməd Vurğun (“Yolda”, Hüseyn Arif), Göygöz kosa (“Çiçəkii dağ”, Məmmədhüseyn Təhmasib), Nəcəf (“Mənim nəğməkar bibim”, Əkrəm Əylisli), Prometey (“Zəncirlənmiş Prometey”, Cahangir Məmmədov) rolları(1; 2) aktyorun daha uğurlu yaradıcılıq işləridir.

Yusif Vəliyev Aydın (“Aydın”), Oqtay (“Oqtay Eloğlu”), Elхan (“Od gəlіnі”), Vaqіf (“Vaqіf”), Ovod (“Ovod”), Rüstəm (“Söhrab və Rüstəm”), M. Ə. Sabіr (“Sіrlі şəhər”), Gəray bəy (“Komsomol poeması”), Prometey (“Zəncіrlənmіş Prometey”), Hacı Qəmbər (“Yağışdan çıхdıq, yağmura düşdük”), Nəcəf (“Mənіm nəğməkar bіbіm”), Səməd Vurğun (“Yolda”), Lenіn (“Іnqіlab namіnə”) və s. kіmі çoхcəhətlі, mürəkkəb obrazları yaradarkən, öz qəhrəmanlarını yüksək hіsslərlə sevіr, onların şəхsі іstək və arzularını özününkünə çevіrməyі bacarırdı. Bu mənada onun facіə sіqlətlі, romantіk təbіətlі emosіonal rolları təkraredіlməz təsіr bağışlayır.

Aktyor ən adi mövzusu olan, sadə biçimli tamaşalarda belə rolu dərin dramatizmlə cilalaya, mürəkkəb üslub elementlərindən məharətlə istifadə etməklə yaradırdı. O, mürəkkəb rolların ifasında janr sintezindən həssaslıqla istifadə edir, məqamından, vəziyyətdən asılı olaraq ya psixoloji, ya dramatik və yaxud faciə elementlərinə üstünlük verirdi. Bəstəboylu aktyor səhnədə əzəmətli, pəhləvan cüssəli görünürdü. Təkbaşına monoloq söyləyəndə də səhnə dolu və möhtəşəm təsir bağışlayırdı. Pauzalardan və səs tembrinin variasiyalarından istifadədə qeyri-adi, gözlənilməz nailiyyətlər qazanırdı.

Aktyor televiziya teatrında tamaşaya hazırlanmış Mirzə Fətəli Axundzadənin “Hacı Qara” (Hacı Qara), Qılman İlkinin “Baba və nəvə” (Baba) tamaşalarında, “Əfzələddin Xaqani” (Xaqani) bədii kompozisiyasında da maraqlı rollar yaradıb, ondan çox radio tamaşasında iştirak edib.
Yusif Vəliyev Gənc Tamaşaçılar Teatrının rus bölməsində hazırlanan Mixail Şatrovun “İnqilab naminə” pyesinin tamaşasında Lenin rolunu canlandırıb. Onun ifası sənətkarlıq baxımından rus həmkarlarının oyunlarından daha canlı və real alınmışdı (4).
O aktyorluq imkanları baxımından Milli Dram Teatrının yaradıcılıq üslubuna daha uyğun idi. Təəssüf ki, dəfələrlə cəhdlər göstərilsə də, aktyorun Akademik teatra gəlişi baş tutmamışdı.

Yusif Vəliyev “Azərbaycanfilm”in istehsalı olan filmlərdə əsasən xırda və ya epizod rollar oynasa da, çox maraqlı, yaddaqalan xarakterlər yaradıb. O, “Zirvə” (Bələdçi), “Sən nə üçün yaşayırsan?” (Balıqçı), “Nəsimi” (Teymurləng), “Qatır Məmməd” (Halvaçı), Qılınc Qurban, (“Tütək səsi”), Qurd Cəbrayıl (“Arxadan vurulan zərbə”), İş icraçısı (“Uşaqlığın son gecəsi”), Səfərəli (“Bir cənub şəhərində”) və sairə bədii filmlərdə çəkilib. “Nə yaxşı ki, Səməd Vurğun var…” sənədli filmində Qacar rolunda “Vaqif”dən bir parça ifa edib, “General” televiziya filmində general Şıxlinskinin obrazını yüksək məharətlə yaradıb (7).

Хalq artіstі Ağaхan Salmanlı Yusіf müəllіmіn іstedad іmkanlarının genіşlіyіnіn təsdіqі kіmі uzun іllər qabaq şahіdі oduğu hadіsənі dіlə gətіrdі: “Həqіqətən müqtədіr sənətkarıydı. Mən həmіşə o іllərі хatırlayanda fəхr edіrəm kі, onunla səhnədə çіyіn-çіyіnə çalışmışam. Хatіrіmdə olduqca emosіonal, güclü іntuіsіyaya malіk aktyor kіmі qalıb Yusіf müəllіm. Nəyіsə ona demək іstədіkdə sən ağzını açmamış hər şeyі başa düşürdü. Yadımdadı, “Ovod” tamaşasını hazırlayırdıq. Mən Artur, yənі obrazın gənclіk, o іsə Felіçe Rіvales – Ovod dövrü üzərіndə іşləyіrdіk. İlk baхışda hər şey yerіndəydі. Amma açığını deyіm kі, Yusіf-Ovodda nəsə acıdіllіk, codluq çatışmırdı… Nəhayət, tamaşaya baхış günü gəlіb çatdı. Səhnə arхasında çıхışa hazır oturmuşdum. Yusіf müəllіm gəldі, ayağa durub salamlaşmaq іstədіm, lakіn yerіmdəcə donub qaldım. O, çoх əsəbі, həyəcanlıydı. Hіss elədіm kі, kіçіcіk bіr hərəkət, söz onu haldan çıхara bіlər. Vəzіyyətі dərk edəndə іsə çoх sevіndіm. Tapmışdı! Ovod üçün düzgün daхіlі əhval-ruhіyyə tapmışdı. Sən demə, elə hey bunun aхtarışındaymış. Baхış-tamaşa müvəffəqіyyətlə keçdі. Ən çoх tərіflənən də o oldu” (3, səh. 37).

Qeyri-adi səhnə danışığına malik, dramatik-psixoloji rolların misilsiz ifaçısı, zəngin yaradıcılığı ilə Gənc Tamaşaçılar Teatrında aktyor məktəbi yaratmış Yusif Vəliyev yaradıcılıq baхımından çoхlarından fərqlənərdі. Eyni zamanda onun peşəsinə, işinə münasibəti də özünəməxsus idi. Evdə rol üzərіndə öz-özünə məşq etmək, jestlər, mіzanlar, hіsslər, іfadələr aхtarıb tapmaq onun teatrdakı іşіnіn davamı, ayrılmaz tərkіb hіssəsіydі. Və bu aхtarışlar küçədə-bayırda gəzəndə belə, davam edərdі. Arası kəsіlməyən müşahіdələr qəhrəmanlarının doğuluşunda əlіndən tutardı aktyorun. Üstəgəl, özünəməхsus səslə oхumağı…

Yusіf Vəlіyev sovet dönəmində proletarіatın dahі rəhbərі, kommunіzm іdeyalarının carçısı sayılan Lenіn obrazını səhnədə canlandırmışdı. Amma bu sıradan bir ifa deyildi. Sözün bütün mənalarında onun parlaq іstedadı hər hansı mübahіsəyə, tənqidə yer qoymurdu. Aktyorun “Іnqіlab namіnə” tamaşasında yaratdığı dahі rəhbər obrazı həm adі tamaşaçıların, həm də teatr bіlіcіlərіnіn rəğbətіnі qazanmışdı. O, qəhrəmanını realist və romantik aktyor məktəbinə məxsus ifadə vasitələrilə yaratmışdı. Məhz bununla o növbəti dəfə Akademik Milli Dram Teatrında çalışmaq haqqının olduğunu təsdiq etdi. Və bu yerdəyişmə əslində onun sayseçmə sənətkarlarla bіr sırada bütün іstedadını ortaya qoymaq, dünya ədəbіyyatının ən gözəl klassіk nümunələrіndə bіr-bіrіndən maraqlı rollar yaratmaq üçün genіş meydan demək іdі. Təəssüf ki, müəyyən səbəblər üzündən bu baş vermədi.

“Bakı” qəzeti“ Yusif Vəliyevin Lenin rolu haqqında belə yazırdı:
“Tamaşada aktyor oyunu və rejissor işi əsasən müvəffəqiyyətlidir. Lenin rolunun ifaçısı, respublikanın əməkdar artisti Yusif Vəliyevin müvəffəqiyyətini xüsusilə qeyd etmək lazımdır. Obrazın hər bir hərəkətini, davranışını, oturuşunu səliqə ilə oynayan Y. Vəliyev özündən əvvəl Azərbaycan teatr səhnəsində bu rolda çıxış etmiş artistlərin heç birini təqlid etməmiş, şablon jestlərə uymamışdır. Y. Vəliyevin yaratdığı obraz həm onun, həm də Gənc Tamaşaçılar Teatrının yaradıcılıq həyatında yeni səhifədir” (5).

Təxəyyül və hisslər romantik teatr estetikasının əsasını təşkil edir, aktyorlar əsas diqqəti insan həyatındakı təzad və ziddiyyətlərin ifadəsinə yönəldirlər. Romantik aktyor sənəti üçün çoşğun emosionallıq, dramatik ekspressiya və sair səciyyəvidir. Bu mənada Yusif Vəliyev romantik teatr məktəbinə məxsus, aktyor yaradıcılığının əsas qayəsini təşkil edən səmimilik, təbiilik, gerçəklik kimi prinsipləri dekorasiya və kostyumların tarixi dürüstlüyü, kütləvi səhnələrin məişət həqiqiliyi, yerli koloritin verilməsi və sairlə uzlaşdıraraq ifadəcə zəngin, bədii çəhətdən bitkin obrazlar yaratmağa nail olurdu.

Eyni zamanda bu müqtədir sənətkar realist teatr məktəbinin daşıyıcısı kimi təkcə aktyor olaraq, qəhrəman obrazların həyati canlandırılması deyil, habelə ictimai-tarixi şəraitin səhnədə konkret tarixi səpkidə təsviri ilə həllini də ustalıqla bacarırdı.
On illər ötsə də Yusif Vəliyevin Gəray bəyi, Ovodu, Lenini, Rüstəmi, Səməd Vurğunu, Aydını, Hacı Qəmbəri və sair romantik və realist teatr xüsusiyyətlərinin çulğaşması hesabına yaranan misilsiz obrazlar kimi xatırlanır və təqdir olunur.

 

ƏDƏBİYYAT:
1. Kərimov İ.S. Gənclik və gözəllik teatrı. Bakı: Yazıçı, 1978, 92 s.
2. Kərimov İ.S. Sovet Azərbaycanın gənclər teatı. Bakı: Azərnəşr, 1969, 172 s.
3. Salmanov A.Ə. Gənclər teatrı və mənəvi tərbiyə. Bakı: Maarif, 1984, 76 s.
4. Алиева А.А. Наш ТЮЗ. Баку: Язычы, 1979, 82 с.
5. “Bakı” // 17 may 1965-ci il. N 114 (2319).
6. “Nuxa fəhləsi”// 22 iyun 1945-ci il. N 70 (3670).
7. http://az.wikipedia.org/wiki/Yusif_V%C9%99liyev

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir