Ana səhifə » Resenziya » Nigar Pirimova – “Çalınmamış serenada”

Son yazılar

Afişa
Avqust 23, 2019

3-cü M.A.P Beynəlxalq Teatr Festivalı başlayır

Xəbər
Avqust 21, 2019

Akademik Musiqili Teatrın aktyoru Məhərrəm Qurbanov vəfat edib

Xəbər
Avqust 20, 2019

Şövqi Hüseynov: “Belə mötəbər festivalda tamaşaçıların rəğbətini qazanmaq ən böyük mükafatdır”

Xəbər
Avqust 20, 2019

Lənkəran teatrı xarici səfərdən qayıdıb

Müsahibə
Avqust 12, 2019

Şarud Mehdiyeva: “O obraz həyatım boyu məni həyəcanlandırıb”

Müsahibə
Avqust 10, 2019

Taleyini dəyişmək şansından yararlanmayan Məcnun

Xəbər
Avqust 9, 2019

“İftixar Piriyevin vəzifəsindən uzaqlaşdırılıb, cəzalandırılmasını istəyirəm”

Mövqe
Avqust 9, 2019

Samirə Behbudqızı – I Lənkəran Beynəlxalq Teatr Festivalı

Sirk
Avqust 6, 2019

Rəcəb Məmmədov – Sirk sənətimizin yubilyar veteranı

Xəbər
Avqust 1, 2019

Teatrşünas Kəmalə Cəfərzadə vəfat edib

Xəbər
İyul 31, 2019

Prezident kino xadimlərini təltif etdi

Mövqe
İyul 25, 2019

Samirə Behbudqızı – “Boş məkanın dolğunluğu”na varaq

Xəbər
İyul 24, 2019

Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrının 100 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında sərəncam

Xəbər
İyul 23, 2019

Boris Şukin adına Teatr İnstitutunun Azərbaycan studiyasının tələbələri ilə görüş

Xəbər
İyul 20, 2019

Şair, dramaturq Kəmalə Ağayeva vəfat edib

Xəbər
İyul 18, 2019

Dramaturq Tüncer Cücenoğlu vəfat etdi

Xəbər
İyul 17, 2019

“Stanislavskinin Elektroteatrı” ilk dəfə Bakıda

Mövqe
İyul 17, 2019

Könül Əliyeva-Cəfərova – KƏDƏRLİ KLOUN haqqında şən elegiya

Xəbər
İyul 16, 2019

Xəyalə Rəis – Teatrlarımızın ən çalışqan mətbuat katibi kimdir?

Müsahibə
İyul 16, 2019

Mikayıl Mikayılov: “Azərbaycan Teatrının tarixində müəyyən işlər etməyin vaxtı çatıb”

Xəbər
İyul 15, 2019

Bakı Uşaq Teatrı iki tamaşa ilə çıxış edəcək

Xəbər
İyul 15, 2019

Lənkəran Dövlət Dram Teatrı İranda keçirilən Milli Teatr Festivalının diplomuna layiq görülüb

Müsahibə
İyul 11, 2019

Şekspirin mənfi obrazlarından niyə bezmirik?

Xəbər
İyul 11, 2019

Akademik Musiqili Teatr mövsümə “O olmasın, bu olsun”la yekun vuracaq

Xəbər
İyul 11, 2019

Gənc Tamaşaçılar Teatrı mövsümü “Müharibə” tamaşası ilə bağladı

Xəbər
İyul 11, 2019

Kukla Teatrı mövsümü başa vurur

Xəbər
İyul 9, 2019

ƏSA Teatrı mövsümü anşlaqla başa vurdu

Müsahibə
İyul 7, 2019

Bolqar rejissor Qarabağ barədə pyes yazır

Mövqe
İyul 6, 2019

İSRAFİL İSRAFİLOV – SƏN KİMSƏN, HAMLET?

Xəbər
İyul 6, 2019

Bakı Uşaq Teatrı Türkiyədə təcrübəsini öyrədir

Nigar Pirimova – “Çalınmamış serenada”

Bir gün mənsiz qalanda, ürəyini dağlama
Ötən günləri anıb, mən öləndə ağlama

Tam üç il öncə dahi Füzulinin “Leyli və Məcnun” əsərinin Gənc Tamaşaçılar Teatrında premyerası oldu. Dramatik obraz Leylini oynayan gənc aktrisa Səbinə Məmmədovanı yeni ampluada – Leyla obrazında görməyi səbirsizliklə gözləyirdim desəm yalan olmaz. Maraqlıdır, özünü Məcnunun yolunda şam kimi əridən, pərvanətək məhv olan məşuqəni canlandıran Səbinə bu dəfə Leylanı necə yaradacaqdı? Vaxtaşırı uşaq tamaşalarında sevimli personajlarla, bəzən fəqli tamaşalarla, bəzənsə yerli seriallarımızda müxtəlif fakturalı obrazlarla tanıdıq onu. Ancaq bu dəfəki özəllik onda idi ki, 55 dəqiqə davam edən monotamaşanın tək və baş ifaçısı məhz Səbinə Məmmədovadır. Səbinə Leylanın həyatını, acısını, kədərini, sevincini hər halı ilə bizə göstərdi.

Müəllifi gənc yazar Pərvin olan “Mən öləndə ağlama” tamaşasını elə gənclər ərsəyə gətirdi. Quruluşu Ayla Osmanovaya, tərtibatı Reyhan Aslanovaya, musiqi tərtibatı İradə Muradovaya, plastik həlli isə Ceyhun Dadaşova məxsus tamaşanın yaradıcı heyəti əl-ələ verib tamaşanın öhdəsindən asanlıqla gəldilər.

Leyla gecə deməkdir, Məcnun Leyliyə, yəni Leylaya aşiq olmuş, əslində, Məcnun gecəyə aşiqmiş. Gecə nədir? Gecə sakitlikdir, gecə xəyalların şövqləndiyi vaxtdır, gecə xəstəliklərin alovlandığı zamandır, əlqərəz, dərdi olana gecə yaman uzundur…

Bəs, Pərvinin Leylası kimdir? Həyatı üzünə heç zaman gülməyən, uşaqlıqdan əzab-əziyyət içində böyüyən, anasını erkən itirib, atasının himayəsində qalan, evə çörək pulu və atasının içki xərcini qazanmaq üçün zirzəmisində siçovullar qaçışan mətbəədə işləməkdən utanmayan bir qızcığaz. Öz gücünə hüquq fakültəsinə qəbul olanda atası heç sevinmədi də. İndi Leyla vəkildir, bir çoxlarının müraciət etdiyi vəkil. Günlərin birində ona qadınlığını xatırladacaq adamla – Mikası ilə (Mikayılla) tanış olur. Mikayılın simasında Leyla ilk dəfə əsl sevgisinə rast gəlir. Bundan sonra Leylanın həyatına bir işıq, bir günəş doğur. Gecələri daha şən, daha əyləncəli, daha tez keçməyə başlayır. Amma və lakin…

İnsan övladı bəzən həyatda yaşadıqlarından, rastlaşdıqlarından usanır, özünü bir qəfəsdə hiss edir, sonra ruhu xəstə düşür. Məhz ruhun xəstələnərsə, heç nə səni həyata qaytara bilməz. Bəzən bu ağrılardan, acılardan, xatirələrdən, dünənindən, bugünündən, sənə yük olacaq hər şeydən və hər kəsdən qaçmaq istəyərsən. Tunelin sonunda görünən o işığa doğru qaçmaqdan savayı bir çarən qalmaz. Həmin işığa çatdıqda isə, geridə qaranlıq keçmiş, irəlidə bilinməyən gələcək olar… Bəs, sonra?!.

Leyla üçün, bəlkə də, Mika sağ qalsaydı, hər şey tamam başqa cür olacaqdı. Günün birində ürək tutmasından həyatla, Leylası ilə vidalaşan əlli yaşlı aşiq otuz yaşlı məşuqəsinə tək bir söz vəsiyyət edir: “Mən öləndə ağlama”. Leyla vədinə əməl etdi, fəqət gülsə də, onu dəli edib başdan-ayağa bəyaza bürüyüb qalan ömrünü cəhənnəmə çevirdilər, dəlixanaya qapatdılar. İndi gah adını unudan, gah keçmişini hər gün xatırlayan, gah tibb bacısının bozbaş iyi gələn cavan nəzarətçi ilə ilişgisindən çiyrənən, gah da həblərinin qəbul saatlarını öz-özünə xatırladaraq, tunelin sonundakı işıq selini, əslində, balaca pəncərəsindən içəri düşən işığı izləməklə keçir qalan günləri. Leylanın ən böyük problemi acı keçmişi, uşaqlığı olur. Deyirlər, uşaqlığı sevgidən məhrum keçən bir insan sevgini başqa yerlərdə axtarır. Leyla da sevgisini Mikada tapmışdı. Həyat bu sevgini də ona çox gördü. O da minlərdə, milyonlarla cavan yaşlarından həyatı puça dönən leylalardan biri oldu…

Quruluşçu rejissor Ayla Osmanova tamaşaya maraqlı yozum verib. Qaranlıq kiçik səhnədə seyrçilərin qarşısında ağ rəngə boyanmış, üstü də ağ mələfələrlə örtülmüş dəmir çarpayı dəlixana odasını simvollaşdırır. Siyah divarları olan bu odada Leylanı oynayan Səbinə Məmmədova olayları danışarkən təkcə oynamır, eyni zamanda hadisələri bütün ruhu ilə yaşayır. Elastik bədəni ilə anidən ilan kimi qıvrılıb bir küncdə qalır, bir anda qorxudulan pişik kimi çarpayısının altında qısılıb gizlənir, sevgisini danışarkən isə ehtiraslı qadın şəkli aralaq bədəninə toxunur və Mikası ilə sevgi yaşayan Leylanın öz dünyasına səyahət edir.

Tamaşada hər detal önəmli olduğu kimi, musiqi də vacib faktorlardan biridir. Dramatik obraz Leylanın həyatını canlandırmaq üçün seçilmiş musiqi nömrələri həyatın müxtəlif anlarını özündə qapsayan fotoalbomu vərəqlədikcə dəyişən insan hisslərini məhz beləcə dəyişib haldan-hala salır. Mikası ilə keçən xoş günlərindən danışanda Murad Nasırovun “Ya eto ti” mahnısının sədaları altında rəqs edirsə, Mikayılına çox sevdiyi Şubertin “Serenada”sını dinlədə bilməyən Leyla, ən ağır günlərini yaşadığı bu dörd divar arasında insanın iliyinə qədər işləyən Albioninin “Adajio”sunun sədaları ilə faciəsinə yenilir, taleyi ilə barışır.

Doğma birini itirən insan o an həyatın donduğunu, davam etməyəcəyini zənn edir, ürək dolanda gözlərdən yaş axar. Başına bu və ya bu kimi hadisələr gələn insanların həyatını qələmə almaq, ən əsası ,isə canlandırıb 55 dəqiqəyə sığdırmaq elə də asan iş deyil. Leylanın yaşadıqlarını dinlədikcə, ağrılarını duyduqca insanın gözü dolmaya, ürəyi sızlamaya bilməz. Zənnimcə, gənc və istedadlı aktrisa Səbinə Məmmədovanın uğurlu obrazları sırasına yeni rol – Leyla da əlavə olundu.

Bir gün mənsiz qalanda, ürəyini dağlama
Ötən günləri anıb, mən öləndə ağlama…

Oxşar yazılar

Bir cavab yazın

Sizin e-poçt ünvanınız dərc edilməyəcəkdir. Gərəkli sahələr * ilə işarələnmişdir